Waarom wordt een goede training niet altijd toegepast op de werkvloer?

Een medewerker kan na een training perfect uitleggen wat hij anders zou moeten doen.

En maandag gewoon opnieuw werken zoals ervoor.

Dat betekent niet automatisch dat de training slecht was. Het betekent ook niet dat de deelnemer ongemotiveerd is.

Tussen iets leren en iets werkelijk gebruiken zit nog een tweede uitdaging: transfer.

Inside Workplace stelde daar op 17 september 2026 een scherpe vraag over: we besteden jaren aan mensen iets leren, maar wat zorgt ervoor dat die kennis ook verschijnt op het moment dat prestaties gevraagd worden?

Dat is precies waar veel trainingen hun impact verliezen.

Weten is maar één voorwaarde

Stel dat een leidinggevende een training feedback geven volgt.

Tijdens de training oefent hij met duidelijke voorbeelden. Hij begrijpt het model. Hij kan de stappen benoemen. De evaluatie is positief.

Een week later moet hij een echt moeilijk gesprek voeren.

Zijn agenda zit vol. Zijn eigen manager verwacht snel resultaat. In het team is directe feedback ongewoon. Er is geen moment voorzien om te oefenen en niemand vraagt hoe de nieuwe aanpak werkt.

Dan concurreert de nieuwe vaardigheid niet met onwetendheid.

Ze concurreert met de bestaande werkcontext.

Een systematische scoping review van Hamzah en collega's bracht 91 studies rond transfer van soft skills samen. De onderzoekers identificeerden 69 factoren die gelinkt werden aan het toepassen van geleerde vaardigheden. Hun COMPASS-model groepeert die factoren rond drie brede voorwaarden: capability, opportunity en motivation.

Dat is een nuttige manier om naar transfer te kijken.

Kan iemand het?

Krijgt iemand de kans om het te doen?

En is er voldoende motivatie om het ook werkelijk te proberen?

De werkvloer kan een training versterken of neutraliseren

De omgeving na de training doet ertoe.

Een meta-analyse van Hughes en collega's onderzocht steun van collega's, leidinggevenden en de organisatie. Alle drie hingen positief samen met transfer. Ook voor het langer volhouden van nieuw gedrag bleken steun van collega's en leidinggevenden belangrijk.

Dat maakt de manager geen extraatje naast de training.

De manager is een deel van de leeromgeving.

CIPD noemt in zijn richtlijnen voor L&D onder meer coaching voor en na een programma, opvolgactiviteiten, werkgerichte beoordeling, het voorzien van middelen en het regelmatig herbekijken van actieplannen als manieren waarop leidinggevenden transfer kunnen ondersteunen.

De trainer kan dus een sterke leerervaring ontwerpen, maar de organisatie bepaalt mee hoeveel ruimte die ervaring krijgt om gedrag te worden.

Geef deelnemers iets om maandag te doen

Een veelgemaakte fout is dat de training eindigt met een samenvatting.

De deelnemer weet wat hij geleerd heeft, maar niet wat de eerste toepassing wordt.

Maak die stap concreet.

Niet:

'Gebruik deze techniek voortaan in je werk.'

Wel:

'Kies deze week één gesprek waarin je de techniek gebruikt. Noteer vooraf wat je wilt proberen en kijk achteraf wat er gebeurde.'

Hoe kleiner en specifieker de eerste toepassing, hoe minder afstand er zit tussen de veilige trainingsomgeving en het echte werk.

Voor trainers betekent dit dat de laatste tien minuten van een sessie soms waardevoller kunnen zijn wanneer deelnemers een echte toepassing plannen dan wanneer er nog drie extra slides worden behandeld.

Zorg voor oefenkansen na de training

Eén keer correct uitvoeren tijdens een workshop maakt een vaardigheid nog niet vanzelfsprekend.

Vooral bij soft skills verandert de context voortdurend. Een gesprek met een rustige collega is iets anders dan hetzelfde model toepassen wanneer iemand defensief reageert.

Daarom is herhaalde oefening nuttig.

Dat hoeft geen tweede trainingsdag te zijn.

Een korte case een week later kan genoeg zijn. Een reflectievraag na een echte situatie. Een rollenspel tijdens een teammeeting. Een coachmoment met de manager. Of een digitale oefenpartner waarmee iemand een lastig gesprek opnieuw kan proberen.

De systematische review van Hamzah en collega's vond feedback of debriefing, simulatie of oefening en management support terug als veel onderzochte factoren in de transferliteratuur.

Het patroon is logisch: gedrag wordt sterker wanneer iemand het niet alleen begrijpt, maar ook opnieuw gebruikt en feedback krijgt.

Maak de manager onderdeel van het ontwerp

Veel managers horen pas dat iemand training heeft gevolgd wanneer die medewerker een halve dag niet beschikbaar is.

Daar laat L&D een grote kans liggen.

Een eenvoudige managerflow kan al veel veranderen.

Voor de training bespreekt de manager welk gedrag de medewerker wil verbeteren.

Na de training vraagt de manager wat die persoon gaat proberen.

Een paar weken later volgt één concrete vraag: wat heb je toegepast, wat werkte en waar liep je vast?

Dat gesprek hoeft geen formele evaluatie te worden.

Het signaal is belangrijker: deze training was niet alleen tijd buiten het werk. Er wordt verwacht dat de inhoud in het werk terugkomt.

Niet iedereen heeft dezelfde hoeveelheid opvolging nodig

Een nieuw onderzoek van Hruby en Canfield, gepubliceerd op 21 september 2026, keek naar alumni van internationale leiderschapsprogramma's zes tot twaalf maanden na hun training.

In die specifieke context voorspelde het transferklimaat de toepassing van het geleerde. De onderzoekers vonden bovendien aanwijzingen dat een sterke ondersteunende omgeving vooral kan helpen wanneer individuele capability nog in ontwikkeling is.

Dat onderzoek is cross-sectioneel en gebaseerd op een specifieke vorm van leiderschapsontwikkeling. Het bewijst dus niet dat elke deelnemer exact dezelfde ondersteuning nodig heeft.

Het suggereert wel een interessante ontwerpkeuze: maak opvolging niet automatisch identiek voor iedereen.

Een ervaren deelnemer die een vaardigheid zelfstandig toepast heeft misschien genoeg aan een korte check-in.

Iemand die nog twijfelt, weinig oefenkansen krijgt of in een omgeving werkt waar het nieuwe gedrag ongewoon is, kan meer begeleiding nodig hebben.

Meet transfer, niet alleen tevredenheid

Direct na een training kun je prima vragen of de inhoud duidelijk en relevant was.

Maar daarmee weet je nog niet of iemand iets anders doet.

Voeg daarom later een tweede meetmoment toe.

Bijvoorbeeld na twee of vier weken:

Wat heb je toegepast?

Waar lukte dat?

Waar lukte het niet?

Welke vraag kwam pas tijdens het echte werk naar boven?

Die antwoorden zijn niet alleen evaluatiedata. Ze zijn input voor betere training.

Wanneer twintig deelnemers dezelfde stap moeilijk vinden, heb je een signaal. Misschien moet de training anders. Misschien ontbreekt een hulpmiddel. Misschien zit de echte barrière in het proces of bij de manager.

Zo wordt opvolging een feedbacklus tussen training en praktijk.

Ontwerp de periode na de training mee

Een trainer denkt traditioneel veel na over wat er tijdens een sessie gebeurt.

Logisch.

Maar als het doel gedragsverandering is, hoort ook de periode erna bij het ontwerp.

Je kunt bijvoorbeeld vooraf vier momenten vastleggen:

  1. Vooraf: welk gedrag moet veranderen en waar zien we dat in het werk?
  2. Tijdens: oefenen deelnemers dat gedrag in een realistische situatie?
  3. Kort erna: welke eerste toepassing gaat iedere deelnemer uitvoeren?
  4. Later: welke vragen, fouten en successen zien we tijdens echte toepassing?

Dan eindigt de leerervaring niet wanneer de trainer zijn laptop dichtklapt.

Ze eindigt wanneer de kennis een bruikbare plek heeft gekregen in het werk.

Conclusie

Een goede training is belangrijk.

Maar een goede training alleen is niet altijd genoeg.

Mensen moeten de vaardigheid kunnen uitvoeren, gelegenheid krijgen om ze te gebruiken en voldoende steun ervaren om nieuw gedrag vol te houden.

Dat maakt transfer geen probleem dat je achteraf probeert op te lossen.

Het is iets dat je vooraf kunt ontwerpen.

De nuttigste vraag aan het einde van een training is daarom misschien niet:

'Wat heb je geleerd?'

Maar:

'Waar ga je dit gebruiken, en wat moet er op de werkvloer gebeuren zodat dat ook lukt?'